بودجه‌بندی ماهانه با روش ۵۰/۳۰/۲۰: ساده‌ترین راه برای کنترل پول
روش ۵۰/۳۰/۲۰ چیست؟
این روش را الیزابت وارن — که زمانی استاد حقوق ورشکسته ای بود و بعد سناتور آمریکا شد — معرفی کرد و از آن زمان، میلیون‌ها نفر با آن بودجه‌بندی کرده‌اند. جذابیتش در سادگی است؛ فقط درآمد ماهانه‌تان را به سه سبد تقسیم می‌کنید:
۵۰٪ نیازها — چیزهایی که بدونشان زندگی مختل می‌شود
۳۰٪ خواسته‌ها — چیزهایی که زندگی را شیرین‌تر می‌کنند ولی حیاتی نیستند
۲۰٪ پس‌انداز و بدهی — چیزهایی که به آینده‌ی شما تعلق دارند
همین. بدون جدول‌های پیچیده، بدون نرم‌افزار خاص، بدون محاسبه‌ی تک‌تک قهوه‌ها. بیایید هر سبد را باز کنیم.
سبد اول: نیازها — ۵۰٪ درآمد
نیازها خرج‌هایی هستند که اگر برایشان هزینه نکنید، مشکل جدی پیش می‌آید:
اجاره خانه یا قسط وام مسکن
قبض‌های آب، برق، گاز، تلفن و اینترنت
خوراک پایه‌ی خانه
رفت‌وآمد ضروری (بنزین، کرایه، کارت شارژ)
دارو و درمان
بیمه‌ها
یک نکته‌ی مهم: تمایز «نیاز» و «خواسته» در این روش، روانی است نه منطقی. اینترنت خانه «نیاز» است — ولی پکیج پرسرعتی که فقط برای دانلود فیلم می‌خواهید، نیمی از آن پول «خواسته» است. گوشی «نیاز» است — مدل بالای آن «خواسته».
سبد دوم: خواسته‌ها — ۳۰٪ درآمد
خبر خوب: این روش شما را به زندگیِ سخت محکوم نمی‌کند. ۳۰٪ درآمد برای لذت‌بردن است — و این حق شماست، نه گناه:
بیرون غذا خوردن و کافه
تفریح، سفر کوتاه
اشتراک‌های آنلاین و تفریحی
خریدهای غیرضروری که لذت می‌دهند
مراقبت از خود: سالن، آرایش، ورزش
دقت کنید: «مراقبت از خود» در سبد خواسته‌هاست، ولی کاملاً محترمانه است.نکته‌ی هوشمندانه اینجاست: خرید هوشمندانه در این سبد یعنی همین‌ها را با تخفیف واقعی گرفتن — همان ساعات خلوت سالن‌ها که قبلاً درباره‌اش نوشتیم. وقتی همان خدمت معمول را ارزان‌تر بگیرید، بخشی از ۳۰٪ آزاد می‌شود — برای پس‌انداز، یا یک لذت اضافه.
سبد سوم: پس‌انداز و بدهی — ۲۰٪ درآمد
مهم‌ترین سبد — و متأسفانه سبدی که در بودجه‌های ما معمولاً اول از همه حذف می‌شود. این ۲۰٪ شامل:
پس‌انداز اضطراری (هدف اول: معادل ۳ ماه خرج زندگی)
سرمایه‌گذاری بلندمدت
پرداخت بدهی‌های غیرمصرفی (سهم بدهی از این سبد است، نه از نیازها)
قانون طلایی این سبد: اول پس‌انداز، بعد خرج. به‌محض دریافت درآمد، ۲۰٪ را جدا کنید — به حساب یا پس‌انداز دیگری منتقلش کنید — و از بقیه زندگی کنید. کسی که آخر ماه «هر چه ماند» را پس‌انداز می‌کند، معمولاً چیزی نمی‌ماند؛ پولِ بی‌مقصد، همیشه جایی پیدا می‌کند که به آنجا برود.